alsoran runners 2010 Experiences:
Monique van Heerden

Ask Don ... Forum
Home Page
Comrades, briefly
Comrades route
In Durban
The race itself
Mental Preparation
Physical Preparation
A to Z of Comrades
Running Injuries
Logistics
Stories and other interesting stuff!
Don Oliver's Training Programme
Make the commitment
SIGN UP HERE

Comrade 35101
Monique van Heerden - Novice

Monique & Dave se Comrades.

Na on katastrofiese Oceans het ons darem op koers gekom met oefening vir Comrades.  Deurdat ons met siekte en beserings gesukkel het kon ons net so 650km doen vanaf Januarie.  Ons het geweet hoe vinnig jy moet hardloop om klaar te maak en gehoop alles gaan goed sodat ons dit kon regkry.  Geluk moes aan ons kant wees en dit was.

Ons het na die expo toe gegaan die Saterdag maar dit was so vol ons het net geregistreer en gewaai.  Ons het ‘n motor gehuur en deur gery Pietermaritzburg toe maar as jy nog nooit die pad gesien het nie is dit maar moeilik om te weet waar die roete gaan.  Ons het Cowies en Fields hill gemis.  Eintlik het ons amper alles gemis, selfs die hoenderplase so was ook nie voorbereid daarop nie

Ons akkomodasie het amper soos ‘n huur per uur plek gelyk maar dit was 300m van city hall so ons het maar vasgebyt. Was al 3 uur wakker maar kon lekker rustig klaar maak.  Dit was nie so koud nie en ons het so half uur voor die begin op ons plek gaan staan.  Dit is ongelooflik om daar te staan tussen al die mense en al die liedere te hoor en saam te sing wat jy altyd op TV hoor.

Ons het goed begin maar hardloop spasie was maar min aan die agterkant vir omtrent die eerste 20km. Dit was net mense waar jy kyk, voor jou en agter jou.  30km in het my knie begin pyn, selfde probleem waarvoor ek die operasie in my ander knie gekry het in Feb.  Ek het maar uitgehou.  Daar was nie ‘n kans dat ek ophou nie.

Ons het halfpad eers na 6 ure bereik.  Ons het nie gedink ons gaan so stadig wees nie.  Dave sÍ toe vir my dis baie moeilik om die tweede helfte vinniger te doen, so geen pitstops meer nie, ons sal moet wikkel of ons maak dit nie.  Hy vra altyd vir my hoe voel ek dan moet ek ‘n nommer van 1 – 10 gee.  Daardie dag het ek net eek gevoel gehad: Ek kry vandag ‘n medalje.

My been het ek al by 40km laat strap.  Dit was pynlik om te hardloop, maar nog seerder om te loop maar ek het nie ‘n keuse gehad nie.  Ek het omtrent gekreun as ons weer moes begin hardloop.  Ons het glad nie iets geŽet langs die pad nie, net ons gu’s geneem en water en koeldrank gedrink.  Ek het geweet wat die laaste afsny punt tyd was en ons het probeer om so lank as moontlik voor dit daar te kom.  Daar was nie tyd vir loop behalwe wanneer dit opdraande was nie.

7km om te gaan sien ons ek was verkeerd met die afsny tyd en ons het 10 minute ekstra gehad en dit was ‘n absolute geluk.  6km om te gaan sÍ Dave vir my hy kan nie vinniger nie en ek moet vooruit gaan sodat ek my medalje kan kry. Ek wou nie, maar het geweet ek moes.  Ek was so naby om my droom te bewaarheid.  Met 4km om te gaan besluit ek om net vir so 30 sekondes te loop sodat ek krag het vir die afdraande voor my.  Net toe ek begin loop sÍ Dave vir my kom, geen tyd vir loop nie.  Ek was so bly om hom te sien.  Met 2 km oor het ons geweet ons gaan dit maak, net nie val of iets nie.  Dit het gevoel of ons die enigste mense op daardie gras is.  Jy kyk net na die banners tot jy die laaste een sien.  Die trane het natuurlik geloop, soos almal gesien het op TV.

Ons het dit gemaak!! Ek was baie bly dat ek kon sÍ ek het comrades geniet en dat ek dit weer wil doen.  Ons het op mekaar staat gemaak en ek is baie bly dat ons heelpad bymekaar kon bly en die einde saam kon bereik.  Ek sal beslis weer terug wees, alhoewel nie volgende jaar nie.  Ek het nou ‘n nuwe droom geformuleer – ‘n sub 9 comrades, en daarvoor moet ek baie oefen.   Baie geluk aan almal wat die lang pad saam met ons aangedurf het.


External links: Official Comrades Marathon website



Copyright Nikki Campbell 2010
alsoran@webafrica.org.za